Paartha, een discipel van Paramahamsa Vishwananda, vertelde gisterenavond tijdens Navaratri over een pelgrimage met Paramahamsa Vishwananda door Noord-India, waar de negen vormen van Ma, de Goddelijke Moeder, zijn bezocht. Hij ging in op een bijzondere gebeurtenis tijdens hun bezoek aan de tempel van Shree Mata Vaishnava Devi. Daarna kondigde hij aan dat Guruji eind april/begin mei 2018 opnieuw deze pelgrimage met devotees zal gaan maken.

Pelgrimsreis met Paramahamsa Vishwananda door Noord-India, dag 2 (korte samenvatting van het reisverhaal)

 
Guruji gaf tijdens de tweede dag van de pelgrimsreis in Noord-India een satsang over  Vaishnavi Devi (of Vaishno Devi). Pramod (we kennen hem nu als Swami Aniruddha) las hierover voor. Vaishnavi Devi (zij is een incarnatie van Lakshmi, Kali & Saraswati) incarneerde als ‘Trikuta’ om verschillende demonen op aarde te doden. Terwijl ze opgroeide, voelde Trikuta dat ze haar leven aan de Heer Vishnu wilde wijden. Als jong meisje, was ze prachtig en haar heiligheid trok veel mensen aan.  Zelfs de Heer Rama bracht op weg naar Lanka (om Sita, zijn vrouw te redden) haar een bezoek. Ze herkende Hem, als Heer Vishnu en vroeg of Hij met haar wilde trouwen. Heer Vishnu zei ‘nee’, omdat hij al getrouwd was met Sita. Hij zei tegen haar dat Hij haar zou trouwen, als zij Hem op Zijn weg terug zou herkennen. Helaas herkende zij Hem niet, terwijl Hij zich als sadhu (heilige man) voordeed. Toen Hij zich toonde, beloofde Hij haar, dat Hij met haar zou trouwen tijdens Zijn incarnatie als Kalki Avatar. Terwijl Pramod dit deel voorlas, zei Guruji lachend dat Hij beter had kunnen beloven dat Hij haar zou trouwen als Krishna Avatar, omdat Krishna niet zo strikt was (Krisha had 11.108 vrouwen) als Rama. Vishnu zegende haar met onsterfelijkheid (zij zou in haar lichaam blijven) en sindsdien leeft zij in het Noorden van India (hier in Katra), waar Rama haar opdracht gaf te gaan leven.

Ongeveer 700 jaar geleden bezocht zij een rechtvaardige, heilige pandit met de naam Shri Dhar. Zij ging naar hem toe als jong meisje (Adi Kumari) en gaf hem de opdracht iedereen uit te nodigen voor een Bhandara (feest in de naam van God). Shri Dar vond haar zeer speciaal en geloofde dat alles goed zou gaan, ondanks zijn zorgen over de beperkte, beschikbare ruimte en een tekort aan voedsel. Hij nodigde iedereen uit, inclusief een groep Naths (yogis). Hun leider was de beroemde heilige Gorak Nath. Bharav Nath, was iemand uit deze groep en ook een zeer krachtige yogi.

Toen het voedsel werd uitgedeeld, gaf het jonge meisje aan iedereen hun meest favoriete voedsel. Zij realiseerden zich dat dit meisje niet gewoon was. Bhairav Nath wilde het geheim van haar kracht te weten komen. Hij pakte haar bij haar arm en op dat moment was ze verdwenen. In zijn meditatie kon Bhairav Nath zien dat ze de bergen in gegaan was. Toen hij de goedkeuring van zijn Guru had ontvangen, ging hij haar in de bergen zoeken. Ze verdween in een grot en Bhairav Nath kon de aap (Vaishnu Devi’s bewaker), die de ingang bewaakte, verslaan.
Zelfs de waarschuwing van een heilige, die hem had verteld dat dit meisje niemand anders dan Adi Kumari (de Goddelijke Moeder in de vorm van een kind) was, en dat hij haar niet tot lagere motieven over moest halen, kon hem niet tegenhouden. Op het moment dat hij oog in oog met haar stond, veranderde het jonge meisje in Maha Kali. Zij hakte Bhairons hoofd eraf en dat vloog naar de volgende bergtop. In zijn spirituele vorm realiseerde hij zich zijn fout. Hij smeekte haar om vergiffenis. Hij vond het jammer dat iedereen zich hem als een zondaar zou herinneren. Ze beantwoordde zijn verzoek en verleende hem vrijheid en zegende hem. Ze zei dat de plek waar het hoofd was gevallen, een tempel zou worden en dat iedere pelgrimage naar haar niet compleet zou zijn, tenzij zijn tempel, na het bezoek aan haar tempel, ook bezocht zou worden.

De groep verliet het hotel rond 8 uur. We hadden een ‘yatra pas’, wat toegang gaf tot deze pelgrimsplaats. Het was meer dan 40 graden. Sommigen namen een ezel, maar de meesten gingen te voet. Het was een klim van meer dan 14 km. Guruji nam de ‘short cut’ en Hij liep vooraan. Na vierenhalf uur klimmen bereikt we haar verblijfplaats in de bergen.

Toen we er arriveerden, moesten alle fototoestellen opgeruimd worden. We gingen de tempel in voor een Darshan. Normaal gesproken zouden we meer dan drie uur in de rij hebben moeten wachten, maar het was er leeg. Onbegrijpelijk, omdat deze tempel dagelijks door duizenden pelgrims wordt bezocht. Vaishna Devi bevindt zich in een grot in de berg.

Ze is daar aanwezig in de vorm van drie ‘pindi’s’ (rotsformaties, die er als lingams uitzien). Ze vertegenwoordigen Saraswati, Lakshmi and Kali (op de foto van links naar rechts). De pandit (hoofd van de tempel) legde ons alles vriendelijk uit. Na de Darshan zaten we buiten omgeven door de bergen. Het was zeer, zeer vredevol en sereen.
Gurpreet, is een Indiaase devotee van Guruji. Hij wilde een VIP-pas voor Guruji regelen, zodat Guruji niet in de rij hoefde te wachten. Guruji koos ervoor om deze pas af te slaan en samen met de groep de tempel te bezoeken. Gurpreet had deze tempel tienmaal eerder bezocht en vertelde dat hij nog nooit had meegemaakt dat je de tempel zonder te wachten binnen kon gaan. Terwijl het zo heet was, zorgde Ma voor wolken voor de zon en voelden we steeds een lichte bries.
Na de lunch besloten sommigen dat we de pelgrimage compleet wilden maken en verder wilden gaan naar de tempel van Bhairon (de plek waar zijn hoofd terecht was gekomen). Opnieuw moesten we trappen klimmen, ditmaal 40 minuten, om de tempel te bereiken. In de tempel was Bhairons hoofd, een murti van Hanuman en één van Parvati. Toen ik mijn vinger in een kommetje stopte om vibhuti te pakken, verbrandde ik mijn vinger, omdat de as eronder nog steeds heet was. Vreemd genoeg duurde het brandend gevoel slechts enkele seconden en daarna voelde ik niets meer. Anderen hadden vergelijkbare ervaringen. Toen begonnen we onze weg terug, sommigen te voet en anderen op ezels.

In de tussentijd had Gurpreet een helicopter kunnen regelen, ondanks het feit dat ze ‘uitverkocht’ waren. Guruji en vier anderen konden de reis door de lucht maken. Guruji vond het jammer dat Hij de tempel van Bhairon niet meer kon bezoeken. Gurpreet vroeg aan de helikopterbasis in het dal of het mogelijk was dat de helikopter nog naar de Bhairon tempel te vliegen. Dit bleek niet mogelijk, want dit zou betekenen dat door het afwijken van zijn route de piloot in de problemen zou komen. Gurpreet bleek de piloot uit zijn diensttijd te kennen en liet hem met zijn Guru, Paramahamsa Vishwananda, kennismaken en vertelde hem over de wens van Guruji. Zonder aarzeling wijzigde de piloot zijn route en hierdoor kon Guruji zijn respect aan de Bhairon tempel tonen en Zijn pelgrimsreis voltooien.

Dit verslag is door Paartha geschreven.